• ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΟΛΛΙΑΚΟΥ// συνεντεύξεις

    • 17.05.07

      Οι δυσκολίες της ευκολίας

      (Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία)

      “Δεν είμαι το κατάλληλο πρόσωπο να υποδείξω τι μπορεί να ξεχώρισε η κριτική επιτροπή. Στις αρετές του βιβλίου συγκαταλέχθηκαν οι ολοκληρωμένοι ζωντανοί χαρακτήρες, κάποιοι θεματικοί προβληματισμοί, η απλή αλλά αποτελεσματική αφηγηματική τεχνική…”, εξηγεί η Δήμητρα Κολλιάκου αναφερόμενη στη βράβευση του μυθιστορήματός της “Θερμοκρασία δωματίου” (εκδόσεις “Πατάκης”) με την απονομή του πρώτου “Athens Prize for Literature”, που θέσπισε το λογοτεχνικό περιοδικό “Δέκατα”. Η τελετή πραγματοποιήθηκε με κάθε επισημότητα, τη Δευτέρα, στη στοά Σπυρομήλιου, όπου δόθηκε επίσης το βραβείο καλύτερου ξένου μυθιστορήματος στον Γάλλο συγγραφέα Πιερ Ασουλίν για το βιβλίο του “Ξενοδοχείο Lutetia” (εκδόσεις “Πόλις”).

      Η συγγραφέας (γεννημένη στην Αθήνα το 1968) δεν έκρυβε την ικανοποίησή της για τη βράβευση, καθώς η κριτική επιτροπή έκρινε πως το δεύτερο μυθιστόρημά της (έχει προηγηθεί το “Μαγείο”, 1999) πληροί τις ποιοτικές προϋποθέσεις για να τιμηθεί και να εκτιμηθεί ευρύτερα από το αναγνωστικό κοινό. “Με τιμά πολύ η βράβευση, ιδιαίτερα το ότι το ξεχώρισαν οι συγκεκριμένοι συγγραφείς τους οποίους θαυμάζω, ανάμεσα σε πολύ αξιόλογα συνυποψήφια βιβλία. Τη χρειάζομαι αυτή την ενθάρρυνση και εύχομαι να ανταποκριθώ στις προσδοκίες που δημιουργεί μια τέτοια διάκριση”, συμπληρώνει η Δήμητρα Κολλιάκου, η οποία ζει από χρόνια στο Νιούκασλ διδάσκοντας γλωσσολογία ως επίκουρη καθηγήτρια στο τοπικό πανεπιστήμιο.

      Το θέμα του βιβλίου είναι ελκυστικό, ο αφηγηματικός τρόπος είναι διακριτός, η γλώσσα ρέουσα και ζωντανή: η ηρωίδα επισκέπτεται ψυχοθεραπευτή για να διαλευκάνει μερικά από τα βασικά – και βασανιστικά – ερωτήματα της σύγχρονης ζωής: αγάπη, εμπιστοσύνη, επικοινωνία, ολοκλήρωση. Η ηρωίδα αντιλαμβάνεται ότι χρειάζεται κα΄τι περισσότερο από απαντήσεις, σηκώνει το βλέμμα στον ορίζοντά της, προσπαθεί να κάνει την προσωπική διαδρομή της όσο το δυνατόν πληρέστερη και αψεγάδιαστη.

      Ζώντας στο εξωτερικό και αξιολογώντας τη σύγχρονη πεζογραφία, η συγγραφέας πιστεύει ότι “ίσως δεν διαθέτουμε τη μεγάλη παράδοση της αγγλόφωνης, γαλλόφωνης, γερμανόφωνης, ισπανόφωνης και ρωσικής λογοτεχνίας, αλλά αναμφίβολα έχουμε σημαντικούς συγγραφείς και αξιόλογα βιβλία”. Πιστεύει, εξάλλου, πως το μυθιστόρημα εξελίσσεται ως είδος, “πως τόσο εμείς όσο και οι ξένοι ομότεχνοι έχουμε να διανύσουμε δρόμο, όχι μόνο για την κατάκτηση μιας θέσης, αλλά γιατί διαφορετικά το είδος Μυθιστόρημα θα ήταν τελειωμένη υπόθεση”.

      - Πιστεύεις ότι η νεότερη γενιά λογοτεχνών (πεζογράφων-ποιητών-μεταφραστών-κριτικών) διαθέτει τη δυνατότητα να κινηθεί με μεγαλύτερη εξωστρέφεια σε άλλες εκδοτικές αγορές;

      “Η νεότερη γενιά δεν πλεονεκτεί όσον αφορά το ανθρώπινο δυναμικό. Της δίνονται περισσότερες ευκαιρίες (να εκδώσει τα βιβλία της, να βραβευτεί, να προωθήσει τη δουλειά της στο εξωτερικό). Ζει σ’ έναν ευκολότερο (από υλική άποψη) κόσμο, όμως αυτή ακριβώς η “ευκολία” του είναι που κάνει δυσκολότερο το να γράψει κανείς γι’ αυτόν”.

      Επιπλέον, σ’ ό,τι αφορά τα βραβεία του περιοδικού “Δέκατα”, ο εκδότης Ντίνος Σιώτης εκφράζει την ικανοποίησή όσο για την τελετή απονομής (με λιτότητα στην καλόγουστη αθηναϊκή στοά) όσο και για το ζητούμενο από αυτή την υπόθεση. Η επιλογή των Πιερ Ασουλίν και Δήμητρας Κολλιάκου επιβεβαιώνουν, όπως εξηγεί, “την πρόθεση να σηκώσουμε τον πήχυ, να δημιουργήσουμε πιο απαιτητικούς αναγνώστες, να προτείνουμε βιβλία και συγγραφείς που θα διαφοροποιούνται από τη λογική των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας. Όχι ανταγωνιστικά, αλλά συμπληρωματικά. Μην ξεχνάμε ότι ζούμε σε εποχή κατακλυσμού από κακά βιβλία…”

      Βασίλης Ρούβαλης

      17.5.2007

      Επιστροφή